फेस'भूक' !!!

मला सांगा रामायण , महाभारत , आणि फेसबुक यात साम्य काय? तिन्ही घटना एका बाई मुळे घडल्या !!! पुराणात रामायण सितेमुळे घडला असा म्हणतात पण माझा मते ते घडला ते त्या मंथरे मुळे .तिने कैकयी चे कान फुंकले आणि ह्या बाईनी नवर्याकडून २ वर (नवर्याला वर का म्हणतात हे आता कळले !!)मागायची इच्छा पुर्ण केली.. सीता फार नंतर आली...महाभारताचा म्हणाल तर ते घडला एका आदिवासी बाई मुळे..एक राजा होता तो शिकारी ला जंगलात गेला ..तिकडे त्याला खूप ताप आला म्हणून एका आदिवासी बाई ने त्याला आसरा दिला ..ह्या गड्या ला रात्री थंडी वाजायला लागली न घडायला नको ते घडला..त्या बाई च्या नादी लागला आणि हिचे वंशज म्हणजे कौरव आणि त्याची राणी चे वंशज म्हणजे पांडव ...आता राहिलं प्रश्न फेसबुक चा तर सगळ्यांनाच माहिती आहे..एका मुलीने डिच केल्यावर तिच्यावर खुन्नस काढायला सुरु केलेला उपद्यावाप म्हणजे फेसबुक !!!(इथे सामान्य द्यान संपला ) असो तर मुद्दा हा आहे कि जगात कुठली हि भयानक गोष्ट घडली तर त्याचा कारण असता 'बाई '...(मी बाई वर ब्लोग लिहिणार नाहीये ..त्या भयानक गोष्टी वर लिहिणारे...)

फेसबुक भयानक आहे आणि ते रामायण ,महाभारत सारखाच पृथ्वी वर मोठा उद्रेक करणार हे नक्की...त्या युद्धान मध्ये लोक घर बाहेर जाऊन लढले..इथे प्रकार उलटाच आहे..प्रत्येक जण आपापल्या घरी बसून,बोलावून लढतायेत..मार्केटिंग चे लोक आपला खप कसा जास्त होईल ? जास्तीत जास्त गिऱ्हाईक कसा मिळवता येईल ह्या साठी लढतायेत, तर तरुण लोक मुलींचे फोटो पाहून ह्यातली कुठली मुलगी आपल्याला सूट होईल ह्यासाठी लढतायेत....(मुली पण काही मागे नाहीयेत )..आई वडील आपल्या परदेशी गेलेल्या मुलांना बघण्यासाठी नवीन तंत्रद्यानाशी जुळवून घेताना लढतायेत ,तर छोटी मुला आपल्याला काहीतरी कळेल ह्यासाठी लढतायेत...

थोडक्यात काय तर हे फेसबुक नसून फेस'भूक' होत चाललाय...कलयुगात ली हाव म्हणजे काय तर ह्याचा उत्तम उदाहरण आहे हे..काम,क्रोध,लोभ,मोह, माया,मत्सर,द्वेष,वासना ह्या सगळ्या गोष्टी एकाच ठिकाणी अनुभवायचा असेल तर ती जागा आहे फेसबुक...कोणीतरी कोणाच्या हनिमून चे फोटो अपलोड करतात आणि बाकीचे हावरे लोक असल्या फोटोंना अंगठा दाखवून लाईक करत आपली लायकी दाखवतात.त्यावरती ३०-४० comments..

ते ओर्कुट जरा बारा होता..लोकांनी एकमेकांना पाठवलेले स्क्राप त्यांच्यापार्यांतच मर्यादित राहायचे..इथे म्हणजे सगळ्याच गोष्टी चव्हाट्यावरच आणलेल्या आहेत...

social networking च्या नाव खाली personal असा life काही उरलेलाच नाहीये...आपण कायम लोकांच्या नजरेत, चर्चेत नसलो तर आपला काही खरा नाही अशा मनस्थितीत लोक updates टाकत असतात...आता उठलो...आता अंघोळ केली..आता जेवलो..आता मित्रांना भेटलो..हे सगळा त्या sites वर ...कोणीतरी कोणाच्या जवळ असलेला फोटो असला कि लगेच 'i m jealous ' अशी comment आलीच म्हणून समजा..आपला relation complicated आहे हेच का आपण शिकलो आपल्या घरांमधून ?...

New year ल सुधा आई वडिलांना,देवाला नमस्कार करून शुभेच्छा देण्याआधी आपले updates ह्या sites वर...

मी,माझा ,मला च्या ऐवजी तूझ ,तुमचा,सगळ्यांना असा एकुणात प्रवाह वाहताना दिसतोय....

शाळेत असताना कोण कोणास म्हणाले असा एक ५-६ मार्कला प्रश्न असायचा..सध्या तोच प्रश्न जसाच्या तसा इथे वापरता येईल..सगळ्यांना सगळा दिसत...

ब्लोग च्या उद्दषेया एवढाच आहे कि आधी जरा personal life वर लक्ष केंद्रित करा मग सोशल साईट्स वर सोसल एवढंच आहारी जा ..आमच्याच एका नाटकात एक वाक्य होता." आधी स्वताचा झाका न मग दुसर्यांचा बघायला वाका !!!"

सध्यातरी तरी हि भूक वाढतच जाणारे असा एकुणात दिसतंय..त्यामुळे मी देखील जास्त लिहिण्यात अर्थ नाही...पण लिहिलेला ब्लोग जास्तीत जास्त लोकां पर्यंत पोचावा म्हणून ह्याची लिंक अर्थातच फेसबुक वर टाकतोय..कृपया like करा...आणि comments लिहा...

नवीन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा!!!

आशय

Regret Movie no 1: Finding Nemo!!!

Steve Job’s Pixar has a very high reputation in animation films like his apple products.And when it combine with Walt Disney Pictures it creates wonders.The content itself is very strong and with excellent finishing it definitely wins accolades from the audience. .According to Pu la Deshpande ,a renowned Marathi Author “ Only 2 people should be given the Nobel Prize for Peace, Charlie Chaplin and Walt Disney!! The amount of relaxation and enjoyment given by these 2 people and their contribution is enormous.”

Finding Nemo is such kind of film. With all possible creative imagination the animators have created ‘The great barrier’ reef located near Australia,about which we have studied in our school .The reef which is famous for its coral life.It has very rare and different kind of species surviving in it.

A story revolving around a father and son.A clown fish whose wife and hundreds of eggs are d

estroyed by a Shark ,only one egg survives and as per wife’s wish he names him as ‘Nemo’. Nemo has one small fin

which makes him a bit handicapped as he can’t swim as other fishes. This makes his father more conservative about his son.too much care and restrictions frustrates Nemo. Yes,I relate with this in my life. In our teenage life we don’t like restrictions on us. We want to explore things on our own, revolting attitude.

Nemo revolts against his father and hates him for his over caring nature and falls into trap by divers and is taken to Sydney.

The movie revolves around Nemo’s father’s journey to find him.

With such a simple story the creators of characters have shown a very deep thought while writing the script and characters.May it be the Dory who constantly forgets things due to short term memory loss(in short ‘lady ghazini’ but remembers the address where Nemo has been taken, or it may be the

turtles who show the direction to Nemo’s father,the Sharks who shows co-operation by saying ‘Fish

are not food they are friends’ but when they smell the blood they are uncontrollable.Its same like maki

ng a resolution onot eating junk and oily food but unable to resist such food when seen smelt. Pixar movies or for that matter any animation movie revolves around family Characters desparate to have a family, missing family , making dreams come true are the protagonists. Finding Nemo also deals with such kind of thought, parents should let their children free at right age.Too much compulsion and restriction increase more urge in them to try that stuff Parents prevent their children by telling them that it’s a bad thing,but they don’t understand that they should also tell the kids the reason ,why it is bad. Incomplete compulsions increases the probability of kids to try those things. Its like an rubber or elastic , the more you pull back the more they will go away. Another thought which creates an impact is if you are in search for something people on the way directly or indirectly help you. Yes there are bad times but it is temporary. Perseverance is a quality which everyone should have. In this rat race we tend to jump quickly or leave the efforts by not doing it patiently as we want results ASAP.We live in the world where pizza comes early than an ambulance, perseverance is a must. This reminds me of one very nice quote” People behave in the same way with you in your downfall the way in which you had behaved with them during your good times!!!”Even if you are in a hurry or switching very fast be attached to the people because they are the biggest assets of anyone’s life. When you look back there should be someone who will wave at you with a smiling face(genuinely).

Coming to creative aspect of the film,vibrant use of colours with background of blue sea makes the visuals effective.Different kind of species are handled very well for eg there is one species of fish which travels in group, they have been used to show various shapes.Minute detailing and observations deserves a Thumbs Up!!

And last but not the least ,maintain your Humour,Smiles because at the end of the day its mental relaxation which matters and not Stock Market.

To sum up if you haven’t watched this film,please download(high quality) and spare 90 min to experience the Sea world.

DEV 'D'

Dev 'D'

" समाजात मनुश्याला इत्क्या वाईट परिस्तिथीन्ना सामोरा जाव लागता की त्याच आयुश्यच बद्लुन जाता." खरतर blog ची सुरुवात कशी करावी ह्या वर खूप विचार केला.पण "आयुश्य ,ह्या जगात ,आज काल समाजात .." असे funde मारले की blog ला थोड वजन येत अस मला वाट्तय.निदान मी वाचतो तेव्हा तरी असा अनुभव येतोच..असो ,रात्रीचा १ वाजलाय ,बाहेर मस्त पाऊस पड्तोय न मी blog लिहितोय.(हा अजिबात रोमानटिक blog नाहिये).. २ महिन्य़ान पूर्वी मी चेन्नईला माझ्य़ा internship करता गेलो होतो.(हा blog म्हण्जे तिथला प्रवास वर्णन असेल अस वाट्त असेल तर तो सुधा नाहिये)..

"अरे माकडा मग हा blog अहे तरी कशावर?"(तुमच्या मनात येणारा प्रश्न) .

असो तर साधारण ३-४ महिन्य़ान पूर्वी मी चेन्नईला जाणार हे माहित होत.त्यामुळे तिथे रहायची सोय ,work profile ह्याबद्दल बरच विचार आणि हाल चाल सुरु होती."तिथल वातावरण खुप खराब आहे" , " अरे रोज इड्ली खावी लागेल","तमीळ सिनेमे अन गाणी ऐकावि लागतील" "office मधले सगळे मद्रासी लोक असतील!" अशी वेगवेगळ्या लोकान कडुन सारखीच वाक्य ऐकयला मिळाली.बरीच फ़ोन-फ़ोनी केल्या नन्तर एक flat मिळाला.त्यातुन रूममेट हा महाराश्ट्रीयन हे समजल्यावर तोच flat finalise केला.२२ तास आणि रिक्शा वाल्याशी (यशस्वी रित्या) हुज्जत घालुन रूम वर पोचलो.’तो’ सामान घ्यायला खाली आला होता.(ह्या ’तो’च आणि पु.ल.च्या ’तो’ च काडिमात्र सम्बन्ध नाहिये) उन्ची सधारण ५ फ़ुट ३ इन्च..एक loose tshirt आणि loose bermuda.ती नावाला bermuda होती,त्याच्य उन्ची मुळे त्याला ति 3/4th सारखी दिसत होती.मला माझ्या लहानपणाची आट्ठ्वण आली,सन्घाच्या शाखेत जायचो..तिथे घालावी लागणारी चड्डी अशीच होती..’नमस्ते सदा वत्सले मात्रुभुमि..’ सोबत ’चला जाऊ सन्घात ,एक चड्डी दोघात’ हे म्हणायला शिकलो...पण ’तो’ च्या चेहरयाकडे बघुन ’तो’ कधी सन्घात गेला नसेल अस उगाच वाट्ल मला.."काय रे कसा झाला प्रवास?घर सापडायला काही problem तर नाही ना आला?",मी-" अरे प्रवास एकदम छान,हा रिक्शा वाल्याने थोडा त्रास दिला की luggage चे extra पैसे द्या पण मी logically त्याला explain केले की बाबा रे माझ्यासोबत rickshaw मधे अजुन काहि लोक असती तर तू extra पैसे घेतले असतेस का?" हे त्या rickshaw वाल्याला कितपत पट्ल मला माहित नाही पण "ஔஹ்ச்ஜ்ப்க்ஜச்த்பைல்கஜ்த்னஶ்ஹ்த்லஜ்ச்ல்" (वाकड तोन्ड करुन बोलला अन निघुन गेला)..

"अरे इथल्या लोकान्ची mentality खुप वाईट आहे" -’तो’ ने माझी एक bag उचलली .मला ह्या वाक्याचा प्रत्यय नुकताच आल होता.घर शोधताना ज्या building मधे मला जायच होता त्या building समोरुन किमान ३ वेळा गेलो.त्याच building खाली एक म्हातारा उभा होता.त्याल पत्ता विचारला तर त्याने चक्क माहित नाही म्हणला.आणि आता बघतो तर काय हा म्हातरा त्याच building च्या ground floor ला आपल्या galleryतुन बघत होता.कदाचित त्याला एक सुन्दर मुलगी असेल आणि आमच्यात काहितरी होइल ह्या चिन्तेने त्याने मला पत्ता नीट सान्गित्ला नसेल.मी लगेच त्याची मुलगी कशी असेल आणि २ महिन्यात आम्च्यात काय होइल ह्याच विचार करायला लागलो.

"अरे ते non-tamil लोकान्नाशी बोलतच नाहित,हरामखोर साले"- ’तो’ च्या वाक्याने मी भानावर आलो.मला त्याच म्हणन एकदम पट्ल."खवचट म्हतारा साला!!!"

" तु lucky आहेस,आजच रूम वर T.V आणि DTH connection लावलय".."वाह!! क्या बात है! म्हण्जे football worldcup बघता येणार."

चला म्हणजे रुम मेट मराठी , ground floorवर सुन्दर मुल्गी (असेल अशी अपेक्शा,इच्छा,प्रार्थना) आणि रुम वर TV असा ऐकल्यावरच छान वाट्ला..आता फ़क्त रुम मधे गेल्यावर छान अगरबत्तिच्या धुराने आणि घमघमाटाने स्वागत होणच बाकी होत.अस म्हणत रुम मधे शिरलो आणि खरच धुर होता पण cigarette चा. इनमीन १०*१० ची खोली एका कोप्र्यात सगळे कपडे ओसन्डुन वाहत होते. दारुच्या बाट्ल्या छान रचुन ठेवल्या होत्या.ashtray म्हणुन newspaper खोली भर पसरव्लेले होते.खिड्की मधे सगळे कपडेच कपडे होते.त्यामुळे अन्धार होता. त्यातुन खोलीच रन्ग हिरवा."तु येणार म्हणुन खॊली आवरली!!"-तो.

मला आता काय reaction द्यावी खरच कळत नव्ह्त.हे जर आवरण असेल तर आधीची परिस्तिथि काय असेल मला imagine करवेना.(मला माझ्या खोलीची आठवण आली :))

"आयुश,तु drinks घेतोस का रे?"(marathi graphiti आठवली-’हअ प्रश्न आहे कि आमन्त्रण’?),

"कधी कधीच ,काही occasion असेल तरच,आणि माझ नाव आशय आहे,आयुश नाही"-मी(मला ह्यच खुपदा अनुभव आलेला आहे न राग ही,"आक्श्य","असाय", पासुन "अशोक" पर्यन्त माझा उद्धार झालेला आहे)..

"अरे sorry,aso आज drinks घेणार?"-’तो’

"नाही रे,आज नको.."-मी

"मी घेतली तर चालेल? काही problem नाही ना तुला?"- ’तो’

(घरातल्या दारुच्या बाटल्या बघुन हे प्रकरण occasional नसुन रेगुलर आहे हे समजत होत मला,पण जो पर्यन्त आप्ल्याला त्या गोश्टीचा त्रास होत नाही तो पर्यन्त चालुदे म्हण्ल)

"छे रे..problem कसला त्यात,(फ़क्त पिऊन उल्ट्या न तमाशे करु नका),काय विशेष आज?"

" माझ्या परी च बारस आहे आज..(शान्त्पणे दारुचि बाट्ली उघडत ’तो’ म्हणाला)"

"परी?"

"माझी मुल्गी"

"अरे मग तु इथे चेन्नईत काय करतोयेस?ठाण्याला नाही गेलास?"

"झक मारतोय,सुट्टी नाही"-’तो’(शान्त्पणे)

"अरे मग bossला सान्गयच ना..२ दिवस द्या"

"मित्रा तुला अस वाटतय का की मी हे विचारल नसेल?"

"मग?"

"माझी इथे transfer झालिये एका महिन्यापुर्वी..किमान २ years तरि इथेच आहे.......असो तु सान्ग घरी कोण कोण असत तुझ्या?किती दिवसानसाठी आलायेस?"

"आई-बाबा, २ महिने..आणि एक महिन्यपुर्वी म्हण्जे ? तुझी मुल्गी होति किति दिवसान्चि?"

"११ दिवसान्ची"

"त्यानन्तर.."

"एकदा हि नाही बघितला.." माझ वाक्या पुर्ण व्हाय्च्या आत ’तो’ म्हण्ला.

पण मी बघत होतो तिला माझ्या येणारया २ महिन्यात...२ quarter आणि १ पाकिट cigrette च सम्प्वुन रात्रि १२ला त्याने घरी फ़ोन केला आणि त्या १.५ महिन्याच्या परी शि गप्पा मारल्या.त्याने तिच्यासाठी चेन्नई हुन चेन पाठवली होति.आवड्ली का विचारत होता...

तिच आ..उउउ..ऊऊऊ एवढच ऐकुन ’तो’ तिच्यशी सन्वाद साधत होता.

पुढ्चे २ महिने मी हा सन्वाद रोज ऐकला...

एवढ्च नाही तर बायकोशी होणारे वाद,"मी नीट आहे,तुम्ही तुम्ची काळजी घ्या.."अस वड्लान्शी खोट बोललेला,"खुप भूक लाग्लिये ग आई..तुझ्या कार्ल्याच्या भाजी ची खुप आठवण येतिये ग(कार्ल्याची भाजी खुप छान लागत असेल अशि मझी समज झाली)..तिकडुन fax कर ना भाजी.."उपाशी पोटी आई शी बोलण,कट्ट्यावरच्या मित्राला मी गणपती मधे घरी येतोय तेव्हा मिरवणुकित नाचु ह्याच अश्वासन..तुम्ही म्हणाल की हे तर बरयाच लोकान्च्या बाबतीत घड्त आम्ही स्वत: ऐक्लय...पण एका बापाला "plz..मला परीचा निदान फ़ोटो पाठव..पाया पड्तो मी तुझ्या..."अस रड्ताना पाहिलय?..हे सगळ झाल्यवर ’तो’ खाली जायचा..१ पाकिट cigrette,1 quarter घेऊन यायचा..."आशय,तुला त्रास नाही ना रे होत? मी प्यायलो तर चालेल ना?"..त्याच guilt मला दिसुन यायच..

"छे रे..problem कसला त्यात?" पण ह्यावेळी तुसडे पणा नव्ह्ता...

दुसरया दिवशी येताना एक उद्बत्तिचा पुडा घेउन आलो..रोज रात्रि त्याचा ठरलेला प्रश्न "आशय,प्यायलो तर चलेल न?"..

"हो..पण एक cigrette नन्तर एक उद्बत्ति लावायची..."हि एक अट घातली मी त्याला...त्याने ति पाळली देखिल..

सकाळी ८ला घर सोडायचॊ आणि रात्री ८ला घरी यायचो..मी juice पिउन आणि ’तो’ either दारु पिऊन किन्वा दारुची तयारी करुन..पेप्सि ची बाट्ली,एक plastic चा ग्लास आणि ’दारु’(specific असा brand नाही,मुळात chennai मधे govt चेच दारु ला permission दिलिये त्यामुळे local brands खुप आहेत)..एक दोन वेळा त्याला emotionally blackmail करुन दारु cigarette कमी कर सान्गाय्च प्रयत्न केला देखिल..पण "कौन कम्बखत दुख बर्दश्त करने के लिये पिता है, हम पिते है क्युकी timepass हो सके"..त्याच reason हेच होता...पिऊन out झालाय अस कधिच झाल नाहि..

त्याला एकुणातच चेन्नई बद्दल राग होता..त्यातुन मुम्बईकर असल्यमुळे ते शहर सोडुन चेन्नईत transfer होण त्याच्या जिव्हारी लागला होता.एका चान्ग्ल्या TV channel मधे कामाला होत..लग्न झाल होत..बायकोला दिवस गेले आणि recession मधे ह्याची नोकरी...दुसरया ठिकाणी job मिळाला आणि त्याची परी जन्मली..पण चेन्नईला transfer झाली..परी लहान अस्ल्यामुळे आणि इथल वातावरण एकतर वाईट.."इथ्ल्या लोकान्च्या घामाला देखिल साम्बार आणि रस्सम चा वास येतो" थोड्क्यात काय तर इथल खाण,लोक,शहर या बद्दल त्याच मत वाईट होत..

मी घरी जाताना मानसिक तयारी करुन जायचो..cigrette,दारु चा वास,फ़ोन वरची भान्ड्ण पण त्या दिव्शी काही तरी वेगळच घड्ल..घरात शिरल्यावर उद्बत्त्यान्च घमघमाट,छोटी छोटी खेळ्णी..’तो’ला १ आठवड्याची सुट्टी मिळाली होती..त्याच्या चेह्र्यावरचा आनन्द बघण्यासारखा होता.४ sizes चे frocks घेऊन आला होता."परी किति मोठी झालिये ग? हाथ भर लाम्ब कि अजुन छोटिशी आहे?"असे प्रश्न ऐकाय्ला मिळाले..त्याने परी जन्म्ली त्या दिवसाच वर्णन केल..OT च्या बाहेर tension मधे होता..एक nurse एका कपड्यात एका बाळाला घेऊन आले..म्हण्ली " लक्श्मी आलिये".."तिला हातात घेतला(परिला,nursela नाही) आणि ढ्साढ्सा रडायला लागलो..,आशय जेव्हा तु बाप होशिल तेव्हा मला नककी फ़ोन कर..."तो त्याच्या परीला कुशीत घेउन झोपल्याचा भास मला त्या रात्री झाला..

..पण दुसरया दिव्शी त्याची रजा cancel झाली..रात्र भर परी चा video बघत होता...रात्रिचा १ वाजला होता..मी कुस बद्लत होतो..तो भिन्तिला टेकुन बसला होता.."आशय?झोपलायेस का रे?"-’तो’

"ह्म्म,बोल",

"माझी परी मला ओळखेल का रे??"

माझे डोळे खाड्कन उघड्ले(हा प्रश्न माझ्यासाठी नव्ह्ताच मुळी)

"अरे वेडायेस का?ओळखेल की" मी उगाच त्याला समजवण्याचा प्रयत्न करत होतो...

एवढा एक प्रश्न विचारुन तो झोपला अन मी जागा रहिलो...

नुक्ताच सन्दिप खरे आणि सलिल कुलकर्णिच्या दमलेल्या बाबाची कहाणी ने बरयाच लोकाना रडवलेल..पण निदान ते बाबा आपल्या मुलान्न खर खुर तरी बघत अस्तिल...ह्या दमलेल्या पेक्शा एकटा पडलेल्या बाबाच काय??

आप्ल्या मुली च्या सग्ळ्यात छान moments ना miss करत होता तो...रोज दारु,cigrette ह्याचा दिवस सुरु व्हाय्चा आणि सम्पाय्चा..

हा नविन DEV'D' जिथे D stands for Daddy पहिल्यन्दच बघित्ला..

माझी परत पुण्याला यायची तयारी सुरु झाली...मी त्याच्या साठी एक branded full bottle whisky दिली..बाट्ली कडे काही वेळ बघितल न हसत म्हणला.."हे तर २ दिवसात सम्पेल,पुढे?"मी निघालो,तेव्ढ्यात हाक ऐकु आली "आयुश!!" (मला खरच राग आला होता..२ महिने होऊन देखिल शेवट्च्या दिवशी माझा नाव चुकिच घेतला" माझ्या हातावर ५१/- ठेवले ,"दगडुशेठ गणपतिला जा आणि पूजा कर,माझ्यासाठी नाही परी साठी"...

"नक्की"पैसे खिशात ठेवत मी म्हणालो..

"by the way एक गोश्ट विचारायची राहुनच गेली,परी च नाव काय रे ठेवलस?"

"आयुशी !!!"

मला नावामुळे आलेला राग गिळुन घराबाहेर पड्लो......

""क्वार्टर" लाइफ़ क्राइसिस !!!

(PS: Title marathit ahe n blog hi marathit ahe..pan english font madhe lihilay..reason?? kalelach )

"Walambe baryach diwasat kahi blog nahi lihilat..jara liha kahitari " asa koni mala mhanla asel asa ajibat samju naka..mich swatala vicharun majhi demand wadhwun ghetoy..lihayla ghetlay khara pan kharach crisis mhanje nakki kay he atta lakshat yetay...blog cha vishay clear ahe n title pan ekdum attractive , pan content shabdat nakki kasa mandaycha hech clear hot nahiye...life cha pan thodasa tasach zalay..n especially 20-25 hya age group chya mula-mulincha.india cha future mhane.. confused state of mind..mulansathi career, n mulinsathi lagna(exception are there)..pan sadhya barich wegle views ahet lokanche so ata mi hya issue war mulich lihinar nahiye..nidan ha blog lihitana ha issue handle karaycha nahi he tari clear hota..khara sangaycha tar sadhya kashachach kahi watat nahi..nidan confused state madhe "he changla ki te changla" hyachi dwidha manasthiti asaychi pan sadhya te pan kahi feeling yet nahiye..asa ka?? "saglya goshti ekdum clear ahet?" uttar-nahi,mag "saglya goshti milalyat?"-uttar- nahi, mag tari pan ka asa?

sadhya man confused nahi tar kodga zalay...

13 feb la punyat bombsphot zale..hi baatmi aiklyaar.."aho te tar honarach hote".."metros nantar punech rahila hota ki.."," nidan pudhche 5 warsha pune safe ahe..ata tithe kahi honar nahi " ,google,orkut,twitter che status messages dusrya mintala badalle gele..aho punyala demand ala hota..asha reaction aikayla milalya n swatachya tondun dekhil bolalya gelya."gelelyanchya aatmyala shanti milo "asa ekachya hi bolnyatun ala nahi..bombsphot hi gosht ekhadya joke sarkhi hatatlli geli..15 min news channel baghna zala..15min naatewaikanche phn zale..mitranna bhetlyawar tyawar natak kasa karta yeil hyachi charcha zali..n ghari yeun shant pane zopun gelo...

MBA kartoy mhanlya war roj chya roj paper wachlach pahije..baatmya kalo athwa na kalo pan roj sakali paper wachla gelach pahije pan kahi mahine kayam waiitach goshti kaanawar aikayla yetayet.blasts,earthquake,floods,stampede,swine flu,inflation..aajkal to paperwala "aaj ki taaja khabar chya aiwaji aaj ki taaja buri khabar mhanun oradto ki kay asa watatay"..

ata amhi hya goshtincha vichar karto asa nahi pan bagha kasa vichar karto te..

pratyekachya aayushyat saade sati yete..tasa pratyek rajyasathi saade aathi yete..(mi research kela ahe..udaharansakat spashtikaran deto)

mala kalayala laglyapasun cha data ahe...

year 1993- maharashtra

1.babri masjid tikde ayodhyet padli ,dangal amchya mumbait...

2.danglicha celebration karnyasathi sathi dawood ni kelele bombsphot...

3.sept'93- killari n latur cha bhukamp...

hya 3 goshtinni maharashtracha naaw jagachya kaanakoprayt pochla.

year 2001-02 Gujrat (8.5 years)

1.Godhra hatyakand,dangal

2.akshardham mandirawar atirekyancha halla

3.Bhuj cha bhukamp...

Year 2009-10--Andhra pradesh(8.5 years)

1.CM Y.Raj shekhar reddy cha mrutyu

2.Floods

3.Telangana issue

ajun 2 navin goshti ad zalyat..

4.Satyam scam..(progress in technology)

5.parwach news baghitli ..Indian naval/aurforce chi parade chalu hoti tar tyach plane eka building war yeun crash zala..ata hasawa ki radawa kahi kalat nahiye..

Year 2018--whos next ????

warti dileya goshti war jitka v4 sorry analysis mi kelay titka mi swatacha bhala kasa hoil hyasathi kela asta tar barach fayda zala asta..aso mudda ha nahiye ki kay ghadtay aju bajula..mudda ha ahe ewdha sagla ghadat asuanahi amhi kodgech..

ratri 10 wajle ki chatting/batting karat basaycha..college madhe samor ala tari "HI" na kelelya mitrala ping karaycha n taasbhar bolaycha n ti call centre wali bai jichyashi kadhi sambandh ala nahi tichyashi phn war 15 min bolaycha.."aga mi tula kaal scrap kelay wachla nahis ka?", " no aga,i will read today ha!! " asa mhanun samor asun dekhil nai bolaycha..ha amcha technology cha wapar...

barr modern zalo mhanaycha tar sadhi english hi bhasaha ghya..ingraj ewdhe sodun gele..tyachi kimmat fakta GRE cha score annyapurti rahiliye..nahitar sadhya sms language, ani marathi sms,chatting english madhe type karne ewdhach kay tya bhashecha upyog rahilay...

amche idols kon mhanayche..sadhya ekach nawachya 3 vyakti TV war sarkhya jhalatayet..

"Hi m Rahul,naam to suna hi hoga ?"

1.asa mhannara SRK..jo swatchya film chya publicity sathi kuthlya level la jau shakto he na bolta disun yetay..ewdha sagla hounahi filmfare award la tyacha saifu sobat underwear madhe host mhanun alach ki..

hyat waiit kuthay..hyala professionalism mhantat..hech tar amhi shiktoy..

2.apla gandhicha wanshaj naslela gandhi..local madhun mumbai firla mhane..

kiti wajta te nahi baghitla..dupari 12.30..sakali 8-10 chya welet virar- churchgate madhe chadun dakhaw mhanawa...watel te dein...

3.majha fav " ha..ha..hhha.." mhannara apla marathi matitla RAHUL mahajan...aho udya tyachaa lagna sorry swayamwar ahe...

TV he entertainment sathi ahe asa mhanat news channelchya imp goshti sideline karaychya n hya ashya controversies enjoy karaychya..sandhyakali news sathi TV lawawa tar hyach saglya goshti..shewti firun firun TOM n JERRY,charlie chaplin asa kaitari bagaht basaycha...

media wale kahi dakhawtat,te amhala baghwat nahi mhanun te sodun dyaycha..tom jerry baghitla ki kasa chan watata..

mi paper wachto na...pan shewatchya panapasun wachayla suru karto...chintu pasun.. ka?lahan zalyasarkha watata..???

ghantaaaa..waastawapasun paltoy apan...

thodkyat kay tar ekhadi QUARTER marlyawar doka kasa sunna hota ,jagashi kahich sambandh nasto,na konacha soyar na sutak tasa zalay sadhya,apan aplyach jagat..

saglach waiit nahiye ho..ek manus ahe jo shewatchya paanawarchi baatmi front page war anto ani main mhanje lokanna anand deto..to mhanje SACHIN..kharatar tyachi jaga hya blog mdhe nahi..pan tarihi mala ullekh karawa watla...

kadachit man itka pan kodga zalelaa nahi hyachi jaaniw asel hi...

aso

aapla man kodga zalela nahi hya anandat ata houn jau de ajun ek QUARTERRRRR!!!!

PS::Blog madhe kahi confusing adhalyas,majha quarter life crisis samjun sodun dya..faarsa v4 karu naka..

Job Satis'FAKE'tion

साल १९८०:-"मुलगा टाटा मोटर्स (तेव्हाचा टेलको) मधे लागला की घराला लाइटिंग !! रीटायर होई पर्यंत चिंता नाही "(हे वाक्या एका प्रख्यात शास्त्रिया गायकचा आहे माझा नही)

साल २०१० :-"मुलगा एका कंपनी मधे १ वर्षाहून जास्त वेळ टिकला तर घराला आणि कंपॅनिला दोघांनाही लाइटिंग !!!"(हे माझा आहे) गेल्या ३० वर्षांमधला हा फरक..

कारण :-" जॉब सॅटिस्फॅक्षन " (असा आजच्या / आमच्या / आपल्या पिढीचा म्हणणा आहे) आहे तरी काय हे जॉब सॅटिस्फॅक्षन ??कशावर डिपेंड करता??

१) तुमची कंपनी?

२)तुमचे सहकारी?

३)तुमचा पगार?

४)तुमचा काम?

५)तुमची इच्छा??

वरचे मुद्दे म्हणले तर एकमेकात गुंतलेले आहेत किंवा म्हनला तर अगदी वेगळे सुधा आहेत..

उ १) कंपनी- company is a artificial person created by law having seperate legal entity हे कंपनी चा पुस्तकि डेफिनेशन आहे..त्यामुळे जी गोष्टा मुळात अस्तित्वातच नाही त्याच्या मुळे नोकरी पकडना आणि मग सोडना हे जरा ना पटण्यासारखा आहे..त्यामुळे कंपनी चांगली नव्हती हे तर कारण होऊच शकत नाही

उ २) सहकारी :- एका स्मधे हे निष्पन्न झाला की जॉब स्विच किंवा सोडण्यमागे सगळ्यात महत्वाचा कारण म्हणजे त्यांचे बॉस , आणि इतर सहकारी हे आहे (MBA मधे आधी हेच शिकवला) पण लोकांचा काय घेऊन बसता ? आज आहेत ते उद्या नाहीत..आणि काय गॅरेंटी की दुसर्या कंपनी मधे तसेच लोका नसतील? त्यामुळे हे कारण सुधा जरा पटत नाही..

उ ३) पगार :- इतके दिवस वाटत होता की पगार हा सुधा एक मोठा घटक आहे ..पण गेल्या वर्षी सुरू झॅलेल्या "रिसेशन"/स्लोडाउन " मधे हा घटक सुधा दुय्यम वाटायला लागलाय..खूप जास्त पगार देणार्‍या नोकर्‍या बुडल्या..

उ४) काम::हा थोडा कळीचा मुद्दा आहे..कारण सध्या कुठला ही इंजिनियर सॉफ्टवेर मधे चालतो..त्यामुळे वर्षभराणंतर त्यातला इंट्रेस्ट कमी होणा साहजिक्कच आहे..पण तरीही एकदा सॉफ्टवेर चा शिक्का बसला की पुडे आपल्या आवडत्या फील्ड मधे परत काम करता येईलच असा नाही..

उ ५)इच्छा :: हा सगळ्यात महत्वाचा फॅक्टर आहे माझ्या दृष्टीने .भलेही तुमचा बॉस ,सहकारी वाईट असुदेत पण जर तुमची खरच काम करायची इच्छा असेल ना तर मग कारकुनी नोकरी सारखी १०-५ , कुणाच्या अध्यात ना मध्यात पडता मुंडी खाली घालून काम करून निघायचा..पण काही वेळा इच्छा असते पण ह्या इतर बाबी इतक्या डोक्याला त्रासदयक असतात किती सोडून गेलेला बरा असा वाटायला लागता..पण जसा म्हनला की हे मुद्दे अगदी वेगळे सुधा आहेत किंवा अगदी गुंतलेले सुधा.. आता कारकुनी लोकाबद्दल सांगायची काही गरज नाही..कारण त्यांना बर्‍याचदा गरज असते म्हणून तसा काम करावा लागता पण काही लोका असतात जी अनेक वर्षा अगदी आवडीने तेच काम ना कंताळता ,कितीही खवचट लोका त्यांच्या आयुष्यात येउदेत ते काम करतच राहतात..

अशी ५ लोका मी बगीतलियेत(मार्केट रिसर्च केलाय :))

१) देव आनंद(का?? सांगतो)

२)पंडित जसराज

३)एम एफ हुसैन

४) सचिन तेंडुलकर

५) एन एम कुलकर्णी(पुण्यात ११वि-१२वी चे गणिताचे क्लास घेतात)

आता हीच लोका का? तर ५ही लोका थोड्या का होईना वेगळ्या फील्ड मधली आहेत..म्हणजे कला-क्रीडा ते अगदी प्रोफेशनल पर्यंत

उ १) देव आनंद: भारतीया चित्रपट सृष्टी मधले अनेक दिग्गजान्मधून ह्याचीच निवड का केली?? तर त्या मागे काही ऑब्ज़र्वेशन्स आणि सर्वे आहे..देव आनंद हा त्रिमूर्ति मधला एक म्हणजे १९५०-६० च्या दशकात देव-राज-दिलीप ह्या तिघांनी राज्या केला..सगळे एक्से एक सिनेमे..त्यातून देव अनाद चे गाइड ,ज्यूयेल थीफ सारखे अजरामर सिनेमे(बघितले नसतील तर जरूर बघ) देव आनंद चा शेवटच हिट सिनिमा म्हणजे हरे राम हरे कृष्णा (१९७०) त्यानंतर आजतगाय्त त्याचा एकही पिक्चर हीट काय थियेटर मधे सुधा लागला नाही पण तरीही त्याने सिनिमा काढायचा थांबवला नाही..दर २ वर्षाला एखादा तरी बोगस पिक्चर तो काढतोच..का?? काय हौस आहे एवढी??एखादा असता तर सन्मानने रिटाइयर्मेंट घेतली असती आणि अवॉर्ड फंक्षन ला म्हणा किंवा गेस्ट अपीयरेन्स देत बसला असता एखादा ...पण नाही..इच्छा !!!लोका काही म्हणू देत मी पिक्चर काढणार लोकांना आवडू दे अथवा नको मला आवडता मी काढणार.. हे म्हणजे जॉब सॅटिस्फॅक्षन !!!

उ २) पंडित जैसराज:: संगीत मार्तंड हा मान मिळवणारे..वय वर्षा ८०+ ..सगळा आयुष्या गाण्याचा रियाझ , मैफिली ह्यात गेला अनेक सण समारंभला ते गायला असत..पण उमेदि,कमवण्याच्या वयात ठीक पण अजूनही दिवाळी पहाट ला कुठे तरी त्यांची मैफिल असतेच..का?? छान घरी बसावा सण साजरा करावा,अभ्यांग स्नान,फराळ करावा..पण नाही..अजूनही तीच स्वर साधना..तीच इंटेन्सिटी . श्रोत्यांना मंत्रमुग्धा आणि स्वाताचा आत्मा सुखी करण्याची इच्छा ...कोणी ऐकायला येऊडे किंवा नको..मी गाणार हे म्हणजे जॉब सॅटिस्फॅक्षन!!!

उ३)एम एफ हुसैन वय वर्षा ९४..इतके वर्ष चित्रा काढली पण ह्या वयात नुसता ब्रश जरी हातात धरला तरी थारथरण्या मुळे आपोआप चित्रा काढला जाईल..आणि इतका नाव ऑलरेडी झॅलेला आहेच की काही जरी चित्रात असला तरी ते मॉडर्न आर्ट म्हणून करोडो रुपयन्ना विकला जाईल..पण तरीही काहीतरीई भन्नाट चित्रा काढून त्यावर होणारी कॉँट्रोवेर्सीला तोंड द्यायला तयार.(भारत मातेचा नग्न चित्रा त्यांनी काढला होता..त्यावरून वाद होणार हे त्या पेंटिंग मधल्या भारत मातेल सुधा माहिती होता..)तरी ते चित्रा काढला ..कारण इच्छा!!! अरे हो तो गजगामिनी चा उल्लेख राहिलाच..त्यात माधुरीची ची पाठ त्याने २०मिन दाखवली होती..असो तो सिनिमा त्यांच्या चित्रान्न सारखाच होता.. हे म्हणजे जॉब सॅटिस्फॅक्षन

उ४) सचिन तेंडुलकर:: एकदिवसीया मधे १७०००+ धावा (२रा नंबर ला कोण आहे ते माहीत नाही पण त्याच्या १२००० धावा आहेत फक्ता) सेंचुरीस:४५ (२रा -२६ सेंचुरीस) टेस्ट मधे थोडी कॉंपिटेशन आहे..पण तरीही पॉंटिंग खेळपर्यंत सचिन खेळेल..त्यामुळे फारसा टेन्षन नाही.. आज त्याला २० वर्षा झाली डेबु करून...किती लोकांचे करियर त्याने बघितले,कपिल देव पासून ते ईशांत शर्मा,रवि शास्त्री पासून अमित मिश्रा आणि त्यामधे येणारे किमान २०० खेळाडू त्याने बघितले असतील..मॅच फिक्सिंग चा प्रकरण,वर्ल्ड कप फाइनल मधे हार,२००७ मधे आधीच बाहेर पडले ,सिड्नी टेस्ट मधली कॉंट्रोवर्सी अशा गोष्टी आहेत..इनकम तर विचारायलाच नको..एखादा असता तर मस्त रिटाइयर्मेंट घेऊन कॉम्मेंटर्य करत बसला असता..पण नाही अजूनही तीच १६ वर्षा च्या मुलसारखी एग्ज़ाइट्मेंट ..उलट जास्त जोश,शेवटचे काही दिवस राहिलेत त्यामुळे अजुन जास्त पेटून खेळतो तो..परवाच्या १७५ च्या इन्निंग बद्दल तर काही बोलायलाच नको..३५० चे बरोबर अर्धे १७५ त्याने केले आणि बाकीच्या १० लोकांना तेवढे सुधा करता आले नाहीत.. त्याचा खेळ पाहून १६ वर्षा चा energitic मुलगा २० वर्षाचा अनुभव आहे असा खेळात होता.. का???इच्छा!!! हे म्हणजे जॉब सॅटिस्फॅक्षन...

उ५)एन एम कुलकर्णी::हे उदाहरण घायचा कारण की मी स्वता ह्यांना काम करताना बघितलाय..आधीचे ४ लोका कायम बातम्या किंवा टी वी माधेच बघितले...हा माणूस गेले १५-२० वर्षा गणिताच शिकवटोय न ते सुधा फक्ता ११-१२वी..सकाळी ५.३०ला पहिली बॅच सुरू होते ते रात्री १०.३० ला संपते.. १० बॅचस १२वी च्या आणि ३-४ ११वी च्या..आम्ही त्याच्या आन्यूयल इनकम काढला होता २००१ साली..तर सगळा कट करून ५५-६०लाख त्यांच्या हातात पडत असतील..आता असा असता तर २ वर्षा नंतर सगळा सोडून आरामात कोट्याधीश होऊन राहीले असते..पण नाही सकाळी त्याच लॅडीस साइकल वर येणार,गुरुवारीच सुट्टी देणार न फक्ता दिवाळीचय २ सुट्ट्या..असा त्यांचा दिनक्रम.. का?? इच्छा!!! ह्याला म्हणतात जॉब सॅटिस्फॅक्षन...

हा बराच चर्चेचा विषय आहे..त्यामुळे चर्चा झाल तर उत्तम..इतरांशी नाही तरी स्वतशी चर्चा करा..नक्की काय हवाय???माझ्या भावना तुमच्यापर्यंत पोचल्या असतील तर तुमच्या भावना कळू द्या जर नसतील काही तर भाव ना देता वाचा आणि जर उत्तर मिळाला तर मला पण सांगा..तेवढाच मला सॅटिस्फॅक्षन मिळेल :)

My 'GF' - Guilt feeling....

स्थळ :-.शिवाजीनगर बस स्टॉप वेळ:- रात्री ७.३० एक माणूस साधारण 30-35 चा ,किरकोळ शरीर्यष्टी आणि हातात सूटकेस..

तो:-" हडपसर किती लांब आहे इथून?". .

मी :-" साधारण १५ की मी आहे." तो:- "रिक्षा ने . किती वेळ लागेल आणि किती रु घेतील??"

(.असे उगाच प्रश्ना विचारले की माझा डोका फिरता.) .मी (अत्यंत त्रसीक पणे):- 20मी आणि 70-80 रु

तो:-".आणि बस नि?"

मी( अजुन चिडून):- अर्धा तास आणि 25 रु तो:-"..आणि चालत??" मी (त्याच्याकडे लक्षा ना देता):-" 1.5-2 तास "

तो:-"धन्यवाद"(नंतर काहीच बॉलला नाही) .

पण काही क्षणा नंतर मला स्ट्राइक झला..परत ते शब्दा कानात घुमले.."चालत??" मी त्या माणसाकडे बघितला पण तो पर्यंत तो चालत निघाला होता..त्या गर्दीत तो मला दिसेनासा झाला ..मी सुन्ना होऊन त्या गर्दी मधे शोधत होतो .. .तो माणूस खरच चालत गेला??पुढे त्या माणसाचा नक्की काय झला ह्याचा सतत विचार माझ्या डोक्यात होता..कदाचित त्याची मानसिक आणि शारीरिक तयारी असेल देखील चालत जायची...पण मी जर त्याला 10 रु दिले असते तर माझ्यावर काही आभाळ कोसळणार नव्हता...त्याने भीक वागेरे सुधा मागितली नव्हती तरी मी इतका तुसडे पानाने वागलो.. आता ही काही फार मोठी घटना नाहीए पान तरी उगाच मनाला चूटपुट लाउन जानारे प्रसंग आहेत. हे जे येणार गिल्ट फीलिंग असत ना ते फार वाईट असत. ऐन दिवाळी च्या दिवशी असा का लिहितोय मी?? मला पण नाही माहीत पण गेल्या १ महिन्यात काही अशा घटना घडल्यात जुन्या गोष्टी आठवल्या आणि लिहावसा वाटला ...

नाव: अक्षय ताठे

वय: 22 माझ्याशी

संबंध:: आम्ही दोघा कॉलेज च्या एका फंक्षन साठी बंगलोर ला ५ (१०-१५ सप्टेंबर) दिवस एकत्र होतो..ओळख फारशी नाही..तो मला कॉलेज मधे एक वर्षा सीनियर पण वयाने १ वर्षा ने लहान .मूळचा नागपूरचा...मुंबईच्या एम बी ए कॉलेज ला अड्मिशन मिळून देखील त्याची गर्ल फ्रेंड पुण्यात असते म्हणून त्याने इथे अड्मिशन घेतली..रिसेशन च्या काळात देखील आय बी एम मधे प्री प्लेसमेंट ऑफर..घरात एकुलता एक. सगळा अगदी सेटल्ड ..एकदम मन मिळाउ. पण त्याच्या नशिबात काहीतरी वेगाळच लिहिला होत..१५ ला पुण्यात आल्यावर २० ला तो आणि काही मित्रा दिवे अगर ला गेले..पोहता येणार्‍यांपैकी हा एक..इतर ५ लोकं सोबत पाण्यात गेला..पण परत आलाच नाही..अचानक हाइ टाइड आली ,वाळू सरकली आणि तो अडकला..बाकीचे ४ वाचले पण हा नाही..असेल काहीतरी चुक पण ती एवढी महाग पडेल असेल कोणाला वाटला ही नव्हता..इतर ४ लोका १० दिवस कॉलेज मधे येउच शकले नाहीत ..आमचा जीव वाचला ह्या आनंदापेक्षा त्याचा जीव वाचावता आला नाही ह्याचा गिल्ट फीलिंग होता सगळ्यांना...

एक क्षण होत्याचा नव्हता करू शकतो..

वय वर्षा २२ ....

नाव:: अथर्व साठे

वय:१५ (१० वी) माझा

संबंध: माझ्या मैत्रिणीच्या बहिणी च्या वर्गात शिकत होता... शाळेत कायम पहिला ,पंडित विजय कोपरकरांकडे शास्त्रिया शिकायचा..कट्यार काळजात घुसली मधे अभिनय आणि गायन असा दोन्ही करायचा, १०वि तच आय आय टी चा ध्येय बाळगणारा..रविवार खडकवासल्याला सायकलिंग करत जाण्याचा प्रोगराम होता..थोडी प्रॅक्टीस हवी म्हणून घरातून सायकल घेऊन बाहेर पडला..मृत्युंजेश्वर जवळ पी एम टी ची धडक बसली आणि १२ दिवस कोमात गेला..काही दिवसांपूर्वी गेला.. त्या १५ वर्षाच्य पोराने काय इतका पाप केला की थेट जीव गमवावा लागला??

परत एक क्षण..

वय वर्षा १५.....

ब्लॉग मधे त्यांचा उल्लेख करायचा हेतू उगाच सहानू भूति किंवा आरेरे किती वाईइट झला अश्या रिॅक्षन अपेक्षित नाहीयेत..पण खरच एकदा आपण काय काय गोष्टी केल्यात ह्याचा विचार केलाय का??.. बरेच लोका म्हणतील की लाइफ खूप अनसर्टन आहे तर जे काही करायचा राहून गेला असेल तर ते करून घाया..एन्जॉय करा..पण त्याधी जर आपल्या हातून कोणी दुखावला गेला असेल तर एकदा सॉरी म्हणा,कोणी मदत केली असेल तर थॅंकस म्हणा...नाती जपा...आपल्याला समजून घेणारे,माफ करणारे खूप लोका आहेत..त्यांना जोडा..इमॅजिन करा दिवाळीत एक पण मेसेज,फोन नाही आला तर खरच दिवाळी वाटेल तुम्हाला?? अहो हे सण समारभ एकत्र येण्याचा एक कारण आहे..नका मिस करू ह्या गोष्टी.. रस्त्यात कुठे अपघात झाला असेल तर कोणी तरी येईल आणि हॉस्पिटल मधे नेतील असा म्हणून आपण अनेकदा त्यांच्या बाजूने निघून गेलॉय..हू केर्स ??? ह्या आटिट्यूड नि बराच वागलोय.. अनेकदा मित्राना,नातेवाईकानना भेटण्यात काही इण्टरेस्ट नाही म्हणून जरा काम आहे सो भेटटा नाही येणार अशी सरळ थाप मारुन घरात तंगड्या वर करून टीवी बघत लोळत पडलोय...का?? मित्रा ना सांगू शकत नव्हतो मी की बाबानो आज मला जाम बोर झाला आहे मी काही आज तुम्हाला भेटू शकत नाही...

३-४ महिन्यात एकदा क्धीतरी नातेवाईक भेटनार पण कुठे त्यांचे प्रश्ना ऐकायचे " नोकरी का सोडली?, किती वर्षा अजुन शिक्षण?? " त्यांच्याशी आमची फ्रीक्वेन्सी जूळत नाही असा आई ला कारण सांगून तिला खोट बोलायला लावायचा.. पण जर १ तास थोबाड् दाखवून आलो असतो तर काय एवढा आभाळ कोसळणार होता?? नंतर ह्या गोष्टीचा विचार करत बसायचा आणि मला गिल्ट फीलिंग आलाय असा म्हणायचा...

झाला गेला विसरून जा हे म्हणतात ते खराय पण जर आपल्याशी कोणी वाईइट वागला असेल तर ते विसरा..तुम्ही तसे वागले असाल तर लक्षात ठेवा.. असे विचार बर्‍याच सिनिमा,नाटक आणि साहित्यिकांन कडून ऐकले वाचले असतील..आज एका मित्राचा ऐका...सकाळी उठताना कुठलाही गिल्ट फीलिंग घेऊन उठउ नका...जर लक्षात येत नसेल तर आठवा..आणि आठवणीने फोन,मेसेज करा... आपल्याला दिवाळी आणि आयुष्या शुभ करायची संधी मिळलीये असा समजा ...

लाइफ खूप अनसर्टन आहे.

.एक क्षण पुरेसा ठरतो....

वय वर्ष......

कमोड

"डिसक्लेमर:: खलचा ब्लॉग हा अत्यंत हिडिस आहे..परत म्हणू नका की आधी सांगितला नाही...ह्यात सांगण्यात आलेल्या गोष्टींचा वाचकांच्या (जीवित अथवा मृत ) आयुष्याशी काही साधर्मया आढळयास तो योगायोग नसून अनुभव समजावा" ज्यांना शीर्षकावरून हा ब्लॉग घाण असेल असा वाटताय त्यांनी पुढे वाचू नये...पण मी लिहिणार आहे...कारण ह्या गोष्टीचा महत्व मला नुकताच कळलेला आहे आणि ते म्हणतात ना की आपल्याकडे जी वस्तू नसते त्याची किमत आपल्याला कळते ,माझ्यबाबतीत तसाच काहीसा झाला आहे..वाचाकांमधे काही लोकांनी लहानपणा पासूनच त्याचा वापर केला असेल त्यामुळे त्यांना कदाचित वाचताना बोर होईल..पण आमच्या सारख्या लोकांनी ज्यांनी लहानपणा पासून स्वदेशी पध्धत वापरली आहे त्यांना विशेष कौतुक आहे गोष्टीचा...तसा बघायला गेला तर इंडियन स्टाइल ही एकदूम पर्फेक्ट आहे...बरोबर आपल्या पोटावर प्रेशर येता आणि पुढच्या गोष्टी आपोआप घडतात पण मला वाटता की ही स्टाइल अवलंबण्यमागे सुधा एक कारण आहे...ते म्हणजे लोकसंख्या...पहिल्यापासूनच वाडा संस्कृती आपण पाळत आलो आहे..जॉइंट फॅमिलीस जिथे 10-15 लोका एका घरात राहत असतात...त्यामुळे त्यांच्या कडे निवांत बसून असल्या गोष्टी करायला वेळच नसतो..निसर्गा पुढे हात टेकले म्हणतात ना ते खराय..कोंबड जसा ना चुकता सकाळीच आरवतो तसा ह्या क्रियेचा आहे...त्यामुळे झक मारत पटपट उरकायला लागता..आणि तीच वाडा संस्कृती पुढे मिड्ल क्लास लोकान मधे आली..पण वेस्टर्न कल्चर मधे आपल्याला ते आढळून येत नाही...डोळ्यासमोर नेहमी पेपर वाचत बसलेला माणूस दिसतो...तिथल्या पेपर वल्यांचा धंदा कसला चालत असेल..एकाच घरात 2 पेपर ..एक बाहेर आणि एक आत.. आता 'कमोड' हे नाव का पडला असेल असा प्रश्ना पडणा साहजिकच आहे पण मराठीत संधी सोडवा असा प्रश्ना असायचा तसा ट्राइ करून बघितला आणि उत्तर सापडला "कम-ओढ' म्हणजे अशी जागा जिथे कमी ओढाताण करायला लागते...आता ही गोस्ता मला कुठे सुचली तर त्याची जागा सुधा तीच आहे(फक्ता नशीब म्हणा की उत्तर सूचल्यावर मी आर्किमेडिस सारखा 'युरेका युरेका ' म्हणत नाही उठलो..)..मोठ्या मोठ्या लोकांनी मान्या केला आहे की सगळ्यात जास्त कॉन्सेंट्रेशन कुठे होत असेल तर ते तिथे आहे(तुमच्या मधले 99% लोका मान्या करतील).. आता ह्याची खरी महती जेव्हा आपल्या पचन प्रक्रियेत बिघाड होतो आणि जेव्हा सारख्या वार्‍या कराव्या लागतात तेव्हा कळते....पण शाळेत ज्यांनी खूप उठा बश्यांची शिक्षा भोगली असेल त्यांना फारसा काही प्रॉब्लेम येईल असा वाटत नाही..तसाच जे रेग्युलर जिम ला जौन बैठका मारतात त्यांना सुधा फारसा त्रास नाही होणार.. कमोड चे जसे फायदे आहेत तसे तोटे..मी आता त्याचा वर्णन करणार नाहीए...पण एक सगळ्यात मोठा प्रश्ना जो पडला तो म्हणजे की फ्लश चा नोब आहे मागे का असतो?? कसरत होते ..का लोका उलटी बसतात?? मला खरच काळात नाही..मस्त कार च्या गियर सारखा साइड ला द्यायचा...त्याचा जर काही सायंटइफिक कारण असेल तर प्लीझ सांगा मला... असो तर माझा असा मत आहे की एका घरात दोन्ही प्रकार असावेत..म्हणजे वेळ आली की उपयोगी पडता.. तर अश्या ह्या अत्यंटा हिडिस आणि विकृत ब्लॉग ची सांगता एका हिडिस गाण्यानी करावैशी वाटते.. "मैं नीकला चडडी लेके रस्ते पे ,सडक पे.. एक कमोड आया..मै उथ्थे ***** छोड आया..." पी : एस :: शक्यतो कॉमेंट्स शब्दान मधे टाका..ईईई,शिईईइइइइइइइइइइइई असला काही टाकु नका